Είναι 2005. Μόλις έχουν περάσει οι Ολυμπιακοί και συζητάω με ένα φίλο, που εκτιμώ πολυ την αποψή του. Η ερώτηση στο τραπέζι είναι η εξής: "Από έρχεται ο πλούτος;"
-Ρε Δημήτρη, βλέπεις κόσμο να αγοράζει, να ξοδέυει, να δανείζεται, που στο πούτσο τα βρίσκει τα λεφτά;
-Εσύ δεν έχεις να ξοδέυεις;
-Οχι, ελάχιστα συγκριτικά με αυτό που βλέπω γύρω μου και παίρνω αρκετά.
-Συνεπώς, με το εισόδημα σου, ανήκεις στους τοπ φορολογούμενους, περισσότερα δηλώνεις εσύ παρά ο Ρουβας, , αλλά έχεις να ξοδέυεις λίγα.
-Ναι, κάπως έτσι είναι.
-Άρα, ή υπάρχει καπου κρυφός πλούτος, ή τα χρήματα αυτά είναι πλασματικά.
-Αν σκεφτείς ότι παράγουμε ελάχιστα, δημιουργούμε λίγο πλούτο και ξοδεύουμε ανορθόδοξα, καπου δεν θα σκάσει η φουσκα; Τα λεφτά απο κοινοτικά πλαίσια κλπ, τελειώνουν κάποια στιγμή ε;
-Λογικά τελειώνουν.
-Ωραια. εστω οτι τελειωνουν αυτα τα χρήματα, δεν παράγουμε τίποτα, είμαστε τεμπεληδες, πως σκατα θα γυρίζει η οικονομία;
-Δεν έχω ιδέα, λογικά, αυτά τα λεφτά, με ένα μαγικό τρόπο, δεν τελειώνουν ποτέ, συνέχεια βρίσκεται ένας τρόπος να δανειζόμαστε, το κράτος απο κάπου, οι τράπεζες απο κάπου άλλου, εμείς από της τράπεζες και έτσι κινείται η οικονομία, μάλλον έτσι είναι ο καπιταλισμός.
-Εγω παντως νομίζω, ότι αν συνεχίσουμε έτσι, σε λιγο με τον υπερδανεισμό, θα καταστραφούν οικογένειες και με την έκταση που έχει πάρει το θέμα, βλέπω κοινωνικές εξεγέρσεις...
Ακολουθεί και δέυτερο μέρος. Μέχρι τότε, βρες το σφάλμα στο συλλογισμό.
