Ολικό μέγιστο/Upside Down

Ο φίλος μου ο Κώστας γεννήθηκε σε μια κλασσική ελληνική κωμόπολη.
Ο πατέρας του ήταν γραμματέας της τοπικής οργάνωσης της Νέας Δημοκρατίας.
 Μέχρι τα 18 του έπινε μόνο φρουτ παντς χωρίς αλκοόλ.
Σπούδασε στο εξωτερικό, γιατί δεν ήταν αρκετά καλός μαθητής για να μπορέσει να περάσει σε κάποια σχολή.
Στη συνέχεια ο μπαμπάς, που είχε γνωριμίες, του βρήκε δουλειά σε τοπικό, ημι-δημόσιο οργανισμό.
Παντρεύτηκε την Μαρία, έμειναν στον 2ο όροφο του πατρικού της.

Ζούσε ευτυχισμένος.

Χώρισε με την Μαρία.
Η δουλειά του δεν τον ικανοποιούσε, πίστευε ότι χρειαζόταν μεγαλύτερες προκλήσεις και ενδιαφέρον σε αυτή.
Οι πολύ καλές σπουδές του στο εξωτερικό με υποτροφία, δεν τον βοήθησαν ιδιαίτερα.
Έπινε πάντα βότκα.
Ο πατέρας του ήταν ανώτερος δημόσιος υπάλληλος.
Ο φίλος μου ο Γιάννης γεννήθηκε σε μία κλασσική ελληνική κωμόπολη.

The best day of my life- 33 & 1/2

Ηταν 6 το πρωί και μόλις είχα ξυπνήσει, βρήκα κάτω απο το δέντρο το παιχνίδι- γερανό που έιχα ζητήσει απο τον Άγιο Βασίλη, στη συνέχεια πήγα στο σχολείο και η αγαπημένη μου, η Αγγελική μου είπε οτι με αγαπάει και οτι θελει να ζήσουμε μαζί.

Κατά τις 10 παίξαμε μπασκετ και έβαλα 24 πόντους, Είχε πάει η ώρα έντεκα όταν ο φυσικός μου, μου έιπε οτι είμαι ιδιοφυία, και ότι αν δεν κάτσω να διαβάσω θα με κυνηγάει με το παλιό του πεζώ στους δρόμους για να με πατήσει.

Γύρισα σπίτι, δεν διάβασα, αλλά τελικά, με ένα παραξένο τρόπο κατάφερα να γράψω 19,675 στα μαθηματικά και να περάσω εκεί που ήθελα.
Είχε πάει 2. Γύρισα σπίτι, η Ειρήνη έιχε μαγειρέψει, συζητήσαμε λίγο για το μελλον μας, πόσα παιδιά θα κάνουμε, που θα μείνουμε και δίαφορα άλλα.
Στις 3 χωρίσαμε. Γύρισα σπίτι μου. Κοιμήθηκα για λίγες ώρες και ξύπνησα απο ένα εφιάλτη. Πήγα στη δουλειά., η γυναίκα μου (δουλεύαμε μαζί), με ρώτησε τι θέλω να φτιάξει για βραδινό. Έφτιαξε ρολό κοτόπουλο.Κατά τις 9 έφυγα απο το σπίτι.

Κατά τις δέκα, πήρα μια φίλη και πήγαμε να δούμε σε θερινό σινεμα, μια κλασσική ταινία που δεν είχα ξαναδεί. Μετά συζητήσαμε και μου έλυσε απορίες που είχα μία ζωή. 

Στις μία, γύρισα σπίτι, έβαλα να πιώ ένα ποτό, χαλάρωσα και κοιμήθηκα. 

Σκέφτομαι και γράφω - παρ'του.

Επειδή εσείς το ζητήσατε (both the 2 of you).

Νηπιαγωγείο, ο μικρός Τάσος έχει ζωγραφίσει το σπίτι του με την οικογένεια του να τρώνε. Ολά με μάυρη κηρομπογιά.

-Νηπιαγωγός: Σήμερα ο Τασούλης έκανε μια ζωγραφιά, το σπίτι σας, μάυρο.
-Μάνα Τάσου: Ναι, και λοιπόν;
-Νηπιαγωγός: Πολλές φορές είναι δείγμα ότι κάτι δεν πηγαίνει καλά στο σπίτι, λόγω μάυρου χρώματος το λέω. Έχετε προβλήματα στο σπίτι;
-Μάνα Τάσου: Όχι, απ'οτι ξέρω κανένα, πιστέυετε οτι πρέπει να το ψάξω καλυτερα;
-Νηπιαγωγός: Πολλές φορές τα παιδιά εκφράζουν υποσυνείδητα συναισθήματα μέσω της ζωγραφικής, θα μπορούσε να συμβαίνει μέχρι και σεξουαλική παρενόχληση, ελέγχετε απόλυτα το περιβάλλον του παιδιού;
-Μάνα Τάσου: Με ανησυχείτε, θα του κάνω μία κουβέντα.

Μερικές ώρες μετά. Σπίτι.

-Μάνα Τάσου: Τασούλη μου, η κυρία μου έιπες οτι έκανες μια ζωγραφιά προχθες- κατάμαυρη.
-Τασούλης: Ναι έκανα.
-Μάνα Τάσου: Ήταν μαύρη όμως, γιατί;
-Τασούλης: Ήταν βράδυ.
-Μάνα Τάσου: έχουμε φώς στο σπίτι, γιατί δεν το έβαψες κίτρινο;
-Τασούλης: Είχε διακοπή η ΔΕΗ.
-Μάνα: Τασούλη: Κάτι μου κρύβεις, πες μου παιδί μου, μη ντρέπεσαι.
-Τασούλης: Όχι ρε μαμά, ώχου, άσε με , με έπρηξες και εσύ και η κυρία, όλο ρωτάτε...ώχου.
-Μάνα Τασούλη: Πες την αλήθεια στη μαμά σου παιδί μου, πρέπει να της τα λες όλα. Οτι και αν είναι αυτό...έγινε κάτι; μη ντρέπεσαι σε παρακαλώ...θα τρελαθώ!!!
-Τασούλης: Καλά, έγινε κάτι, αλλά σε παρακαλώ, μη με μαλώσεις, δεν έφταιγα εγώ...
-Μάνα Τάσουλη: Πες μου παιδί μου...
-Τασούλης: Είχα ξεχάσει τις κηρομπογιές σπίτι, δανείστηκα την μάυρη του Γιωργάκη.

"Σκέφτομαι και γράφω"

Αποσπάσματα απο 2 εκθέσεις στην τετάρτη και πέμπτη δημοτικού.

"Τι βλέπω απο το παράθυρο μου"

Από το παραθυρό μου, βλέπω τον παιδικό σταθμό, μία κολώνα της ΔΕΗ, το σπίτι του κύριου Χατζηβασιλείου, το πεζοδρόμιο, τον δρόμο, μία κολώνα της ΔΕΗ, το σπίτι του κυρίου Γεωργίου. Οταν έχει καλό καιρό βλπεω και τον Γιώργο που έρχεται να μου χτυπήσει το κουδούνι για να παίξουμε.

 "Περιγράψτε την ιστοριά του ονόματος της πόλης που γεννηθήκατε" 

Κάποτε ύπηρχε μια πριγκήπισσα που την Έλεγαν Μαρία. Ερωτεύτηκε ένα βασιλόπουλο. Αυτός δεν την ήθελε. Αυτή έπεσε απο το κάστρο, και μετά πέρασε απο πάνω της ένας οδοστρωτήρας. Έγινε σαν αφίσα, έτσι ειπαν και τη πολη μας. Δεν τους άρεσε όμως το όνομα γιατι θύμηζε εκλογες και έβαλαν ένα μ. Έτσι την ονόμασαν Άμφισσα. 

*Προς ικανοποίηση της μάνας που πάντα λέει σε αγνώστους αυτές τις δυο ιστορίες. Τώρα θα δίνει λινκ.
**Υπάρχει και παρτ 3, που είναι τόσο αουτοφγιορκαλτικλοζετ, που δεν μπορεί να  βγει στον αέρα.

3 tweets post

Όταν  τα συναισθήματα σε πνίγουν, κάντα σκέψεις.

Όταν οι σκέψεις σου σε δεν σε οδηγούν πουθενά, σκέψου σαν τρίτος. Αποστασιοποιήσου.

Αν δεν τα καταφέρεις τίποτα απο τα παραπάνω, ένα μόνο μη κάνεις, μη τις κάνεις τραγούδι. Ή μάλλον, να τις κάνεις, αλλα at your own risk.

Don't Quixote

Αγαπημένος ήρωας. Δον Κιχώτης. Συμβολίζει αυτά που πρέπει να κυνηγάς, κι ας είναι τρίποντα απ΄τα 9.5 μέτρα.

Θέλω να βγω να παίξω μπάλα. Ή άφησε με να παίξω ή πες μου όχι. Μη μου παίρνεις την μπάλα από τα χέρια λίγο πριν τελειώσει το παιχνίδι.

Το ανθρώπινο μυαλό συνδυάζει εικόνες, καταστάσεις, πρόσωπα. Δημιουργεί την οικολογία ενός συστήματος. Εκεί ζούμε. Ο κίνδυνος είναι, όταν ένα από τα συστατικά του συστήματος εκλείψει, να καταρρεύσει όλο το οικοδόμημα. Να πειστούμε ότι το υλικό είναι αναντικατάστατο και μαζί πρέπει να φύγουν και όλα τα ωραία που το συνοδεύουν ή ότι δεν μπορεί να προσομοιώσει και να αντιγράψει ανάλογες καταστάσεις.

Σε μία δεύτερη σκέψη όμως, ίσως το στοιχείο αυτό να είναι τόσο μοναδικό, τόσο βασικό που πάνω του να στηρίζεται ολόκληρο το σύστημα. Στη περίπτωση αυτή προσπαθούμε είτε να κάνουμε "επαναφορά συστήματος", έιτε απλά να δημιουργήσουμε μια νέα βάση και ένα διαφορετικό σύστημα, ανόμοιο, που θα μας προκαλεί τα ίδια συναισθήματα. Αν γίνεται, με πολλή δόση τύχης. Ή και όχι.

Απο την γη στη σεληνη στη γη

Τα τελευταία λόγια στην ταινία "το μίσος" (la haine, 1995), είναι: "Σημασία δεν έχει η πτώση, αλλά η πρόσκρουση". Την είδα στα 18 μου, αλλά είναι απο τις λίγες ατάκες που μου έχουν μείνει. Συνεπώς:

1. Σημασία δεν, έχει το ταξίδι, αλλά ο προορισμός. Το παράδοξο; Σε μία συνεχή διαδικασία όπως η ζωή, δεν υπάρχει προορισμός, αλλά μόνο ενδιάμεσες στάσεις.

2. Πολλές φορές πέφτεις χωρίς κρότο, απλά ακουμπάς, άλλες φορές πέφτεις με το κεφάλι κάτω. Η πρόσκρουση μου θυμίζει έκλυση ενέργειας, ενέργειας που σύμφωνα με τις αρχές της εντροπίας, δεν μπορούμε να εκμεταλευτούμε, που χάνεται, μετατρεπόμενη σε μορφές που δεν ελέγχουμε.

3. Η πτώση έιναι γρήγορη, σχεδον στιγμιαία, έχεις χρόνο να σκεφτείς μόνο αυτά που πραγματικά θα ήθελες και αυτά που σου λείπουν. Ειναι μία μικρή near death experience.

4. Μπορεί να κάνεις το ταξίδι απο τη Γη στη Σελήνη, αλλά, πιθανότατα θα επιστρέψεις.

5. Δεν θα πάω στους U2.

6. Θα πάω όμως στην ΔΕΘ που έχει live Pliatsikas.

7.

Δεκαμονόλογος

1. Την πρώτη φορά που είδα το "νέα ανάρτηση" στο dashboard του blogger.com, νομιζα οτί ήταν διαφήμιση της Bilstein.

2. Την πρώτη φορά που φίλησα ήταν ύπο την απειλή ότι θα την πάω βόλτα με το ποδήλατο και θα κάνω σούζα.

3. Την πρώτη φορά που ερωτεύτηκα ήμουν έξι και έπεσε και μπαλαμούτι. (Στο λόγο μου).

4. Την πρώτη φορά που έλυσα άσκηση, νομίζω ότι έχυσα λιγάκι.

5. Την πρώτη φορά που έπαιξα μπάλα, ήμουν ήρωας στο μυαλό μου.

6. Την πρώτη φορά που πήδηξα, ήμουνα φοβισμένος.

7. Την πρώτη φορά που με ακολούθησαν στο twitter, έκανα block γιατι τσαντίστηκα με το θράσος τους. (ήμουν λίγο άσχετος).

8. Την πρώτη φορά που πόνεσα, δεν πόνεσα πολύ.

9. Την πρώτη φορά που αγάπησα, δεν θα ξαναγαπήσω.

Όλα τα έκανα καλύτερα την δέυτερη φορά.

Πόσο γαμώτος είμαι.

Κυριακή 1 Αυγούστου. Ώρα 21.07. Άντρας πιάνει βαρύ γυάλινο μπουκάλι με νερό απο το ψυγείο. Το μπουκάλι ξεφεύγει σαν χέλι απο τα χέρια του και σπάει με εκκωφαντικό θόρυβο ανάμεσα στα πόδια του.

Η καταστροφή είναι μεγάλη. Τα γυαλιά έχουν διασκορπιστεί παντού, ακόμα και ανάμεσα στα δάχτυλα των ποδιών. Ο άντρας, με στρατιωτική εκπαίδευση στην Πολεμική Αεροπορία, πρέπει να αντιδράσει με άμεσες αλλά πάντα προσεκτικές κινήσεις. Μια παρέα τον περιμένει να δούν Αλμοδοβάρ σε βεράντα και δεν μπορεί να καθυστερήσει.

Ο εγκέφαλος του λειτουργέι με 1200RPM. Στέκεται ακίνητος πάνω στο χαλάκι μη μπορώντας να κινηθεί χωρίς να θέσει σε κίνδυνο τα πατουσάκια του. "Ωπ- κάτσε. Χαλάκι έιπαμε;", με μία αστραπιαία κίνηση, αρπάζει το χαλάκι απο την αριστερή του άκρη με το δεξί του χέρι (αν και είναι αριστερόχειρας), και γυρίζει το μισό ανάποδα. Με προσεκτικές κινήσεις έρπει το δεξί του πόδι προς την ακίνδυνη πλευρά του χαλιού. Γρήγορα πατάει και το άλλο πόδι.

Η συνέχεια είναι εύκολη για τον ήρωά μας. Με μίκρα προσεκτικά, χαμηλά, πηδηματάκια καγκουρό τρέχει προς το δωμάτιο του και φοράει τις βαμβακερές παντόφλες ξενοδοχείου. Η σκούπα και η σφουγγαρίστρα είναι πλέον πολύ κοντά. Η βραδιά σώθηκε.